Kategori: Köşe Yazıları

Hayret ediyorum, gerçekten. Yani, hani şimdi o kocaman perdenin, arkasından ne çıkacak diye nefesimizi tuttuğumuz o anlar var ya, ne oldu onlara? Çalındı resmen çalındı ruhu bu işin, alenen elden gitti hem de koca koca bilet paraları verip aldığımız o gizem şimdi nerede Allah aşkına nerede diye sormadan edemiyorum ben zaten, neyse. Bir zamanlar vardı…

Şimdi size ne desem ki bilemiyorum ya hani o filmler var ya hah işte onlar, eskiden girerdi karanlık bir salona biletini alırdın oh mis gibi oturup izlerdin ne bileyim işte ister beğenersin ister beğenmezsin çıkışta arkadaşlarınla iki muhabbet dönerdi sonra tamam biterdi yani her şey filmle başlar filmle biterdi öyle değil miydi? Artık yok öyle…

Vize İsteyen Hikayeler: Uluslararası Ortak Yapımlar Sanatın Ruhunu Nasıl Buduyor? Yani ne bileyim ben şimdi, bu “evrensel hikaye” muhabbeti yok mu, cin ifrit ediyor beni bazen! Hani derler ya, “Herkesin anladığı, her yerden insanın bağ kurabildiği bir şeyler yapalım.” E yapalım da sonra bakıyorsun ne o bizim mahalledeki Ali Amca’nın acısı kalmış, ne o teyzenin…

Şimdi bakın ben, hani, yıllarımı verdim bu sinemaya. Oturdum karanlık salonlarda ağladım güldüm düşündüm ya da ne bileyim sadece sıkıldım belki de çoğu zaman evet can sıkıntısı da var işin içinde olur öyle şeyler ama… Neyse. Ama bu nedir Allah aşkına ne oluyor bu salonlarda şimdi ya? Perde fısıldamayı unuttu resmen. Bildiğin, bas bas bağırmaya…

O devasa perde bir zamanlar ne kadar da kutsaldı değil mi? Hani kocaman bir topluluğu, yüzlerce farklı hikayesi olan insanı, alakasız yaşlardan ve yerlerden gelmiş ruhları, o loş, o hafif nemli, o biraz da bayat patlamış mısır kokulu salonda tek nefeste birleştiren o garip büyü… Ah, şimdi ne oldu ona? Ne zaman bölündü, ne zaman…

Yani ne bileyim, bir tuhaflık var perdede. Hani, sanki izlediğimiz şeyleri birileri önceden “tamam bu yeterli, daha fazlasına gerek yok” diyerek paketlemiş gibi geliyor bana. Görüntüler desen, evet, pırıl pırıl, ışıltılı, en son teknolojiyle cilalanmış resmen gözümüzü alıyor her yer. Ama şey, ya içimiz? Kalbimiz ne olacak peki, o bomboş salondan çıkarken sırtımızda hissettiğimiz o…

Yahu durun bi’ Allah aşkına! Yine mi Marvel, yine mi o bitmek bilmeyen patlama, bir tanrının uzaylılarla dövüştüğü o CGI cehennemi mi yani? Sinema salonuna giriyoruz da ne görüyoruz? İnsan aklını zorlayan, ruhunu genişleten, ufkunu açan, hani o içimizde bir yerlerde böyle cız eden şeyler nerede kaldı? Bilmiyorum gerçekten ama sanırım artık yoklar. Birkaç tane…

Gerçekçilik Takıntısı: Sinema Hayal Gücünü Gerçeklerle Boğarken… Şimdi allah aşkına, bu nedir ya ne bu bitmek bilmeyen “ama gerçekçi mi” muhabbeti yahu sinema dediğin şey zaten ta en başından beri bizi alıp başka yerlere götürmek için icat edilmiş bir sihir değil miydi ben mi yanlış hatırlıyorum, çocukluğumda o eski püskü sinema salonlarının loş ışıklarında izlediğim…

Yani ne bileyim filmi izlemeye daha gitmeden yoruluyorum artık hani böyle bir durum var gerçekten ya. Fragman mı bu fragman mı Allah aşkına? Çoğu zaman filmin kendisinden daha uzun daha detaylı daha gürültülü bir şeye dönüşmüş ya bu pazarlama dediğimiz şey var ya harbiden bazen aklım almıyor benim hiç. Geçen bir arkadaşla konuşuyoruz hatta kahve…