Kategori: Köşe Yazıları

Ya arkadaş, şu sinema denen kutsal mekan varya hani, büyülü perdenin karşısında bazen iki buçuk saat oturup kendi dertlerimizi unuttuğumuz, gözümüzden yaş akıtan, karnımızı ağrıtan bir kahkahayla çatlatan o yer, ne hale geldi böyle gerçekten de? Yok yani, ne bu allah aşkına? Sanki film izlemeye değil de, bir saatlik ‘en komik TikTok akımları derlemesi’ seyretmeye…

Şimdi bakın ben size bir şey söyleyeyim mi, bu işin sonu nereye varacak biliyor muyuz biz harbiden? Bilmiyoruz. Bence kimse bilmiyor ama herkes biliyormuş gibi yapıyor ya hani. Sanki böyle, ‘Aaa evet, teknoloji ilerliyor ne güzel’ modunda takılıyorlar da, perde arkasında ne halt döndüğünü kimseden duyan yok galiba. Ölüler perdede yürüyor. Ne demek bu yahu?…

Şimdi bu ne iş yahu? Gerçekten, oturup eski filmleri mi kurcalıyoruz baştan aşağı, her bir karenin altını deşip “Acaba şimdinin gözüyle bu doğru mu?” diye. Güldürmeyin beni. Ya da ağlatın, duruma göre değişir, bilmiyorum ki neysem bu aralar biraz keyifsizim zaten dün markette kasada beklerken aklıma geldi bu mevzu hani o eski bakkal defterleri gibi…

Allah aşkına ya, cidden mi, hala “perde yıldızı” falan muhabbeti dönüyor mu ortalıkta? Şey… Dur ya da dönmüyor mudur acaba? Bilmiyorum ki. Sanki herkes bu konuyu zaten kafasında bitirdi de sadece ben mi sonradan mı fark ettim falan? Geçen gün bir kanalda denk geldim de hani bu eski siyah beyaz filmler falan olur ya, işte…

Oysa sinema, bilirsiniz hani, girersin içeriye—kapıda biletçi amcaya şöyle bir baş selamı verilir falan, biletine bakılır, kokoreççi teyzeye selam verilir geçilir—bir ayin gibiydi eskiden; o karanlık salonda oturup kendini o devasa perdenin büyüsüne bırakmak, o kolektif sessizliğin içinde, yandaki adamın nefes alışını bile duymadan, başka bir boyuta geçmek… Neyse, öyle hayal meyal anılar şimdi bunlar,…

Borsa’da Sinema: Endeksler Perdeyi Yazarken Sanatın Ruhuna Kim Fatura Kesecek? Yani ne bileyim film dediğin hani böyle seni alıp başka diyarlara götüren o koca karanlık salonda bir saatliğine de olsa kendi dertlerini unutturan bir şeydi bir zamanlar değil miydi ya da ben mi yanlış hatırlıyorum çocukluğumdan kalma o naif duyguları şimdi. Şey mi oldu şimdi…

Şimdi oturmuşum burada elimde buz gibi soğumuş bir çay camdan dışarı bakıyorum yağmurlu havaya. Yağmur da dinmiyor, çay da soğuk, hayat gibi diyorum kendi kendime, ne yalan söyleyeyim, biraz da melankolik bir durum. Aklıma ne geldi biliyor musun? Bu sinema olayı. Hani eskiden vardı ya böyle, tam bize göre, sıcacık filmler. Ne bileyim yani, öyle…

Yani ne bileyim artık. Perde gerçekten kime aitmiş bu franchise dedikleri koca devasa makine sinema falan filan denilen şeyde, hani ben anlamıyorum ki, ya da anlamak istemiyorum belki de. Şimdi mesela oturuyorum evde, geçen televizyonda denk geldim, bir şeyler izliyorum hani, yeni mi eski mi belli değil, neyse. Bir kahraman var böyle, üç aşağı beş…

Aman Allah’ım, ne işe yarıyor bu kadar görüntü Allah aşkına? Sabah gözünü açıyorsun, bir ekran, akşam kapatıyorsun başka bir ekran. Ekrana bakarken elinde başka bir ekran; oradan hayatlar akıyor, hikayeler, görüntüler, hepsi birbiriyle yarışıyor hani kim daha çok dikkat çeker diye, sanki bir pazar yeri, her köşe başında bağıran bir satıcı var. Hani bir zamanlar…

Yahu durup durup aynı şeyi söylüyorum, yıllardır dilimde tüy bitti. Sinema dediğin, hele ki bu çağda, bu karmaşanın, bu gürültünün arasında bir ayna olmalıydı değil mi? Yani bir şekilde bizi bize göstermeli, hayatı sorgulatmalı, hatta böyle bazen beynimize şaplak atmalıydı. Ama bakıyorum da son birkaç senedir, hatta belki daha da uzun, ne görüyoruz? Koca koca,…