Kategori: sinema

Sinema’nın Sağır Tarafı: Görüntü Şöleninde Kaybolan Ses Sanatı Hani böyle, ne bileyim, bir film izliyorsun, koskoca bir ekranda işte patlamalar, havada uçuşan araba parçaları, o bu derken bir anda, şey, fark ediyorsun; kulakların bomboş sanki, öyle bir tuhaf durum, sadece gürültü var ama ruhu yok, ne anladın şimdi bundan yani? Bir arkadaş geçen anlattı, sinemaya…

Yine o filmi izledim. Hani şu herkesin bayıldığı, “derinlikli” diye pazarlanan, bol ağlamalı, bol bağırmalı, hayatın ne kadar da acımasız olduğunu avaz avaz yüzünüze çarpan şeyden bahsediyorum. Ne yani şimdi, ruhum mu arınıyor benim? Kalbim mi yıkanıyor bu kadar trajedinin içinde? Hadi canım oradan… Menduh Biçer de oturmuş, bir cuma akşamı, patlamış mısırını tıkınırken, milletin…

Allah aşkına biri bana anlatsın ya, ne ara oldu bu? Hani böyle bir pazar sabahı uyandık da dünya dönmeyi bırakmış, sinemalar da kendiliğinden AVM’lerin o gürültülü, ışıklı, insanı boğan koridorlarında birer kutuya dönüşüvermiş gibi — hah işte tam öyle bir his. Eskiden sinemaya gitmek dediğin bir olaydı hani, bir ritüeldi. Özel bir şeydi öyle, hazırlanırdın,…

Perde Titremeyi Unuttu Mu? Dijitalin Kusursuzluğu Sinemanın Organik Dokusunu Nasıl Yok Etti? Şimdi düşünüyorum da hani eskiden… Ne bileyim, bir film izlerdin, o projeksiyon cihazının sesi gelir kulaklarına, hafif bir titreme olurdu perdede. Sanki dünya nefes alıp veriyor gibiydi öyle değil mi? Bir de o kokusu, filmlerin filmlerin o sinema salonunun karışık, biraz nemli, biraz…

Yani ne oluyor şimdi! Perdenin ışığı falan söndü mü biz mi fark etmedik? Yoksa o kadife koltuklar, hani o bayat patlamış mısır kokusu bile, o sinemanın bize fısıldadığı, göz kırptığı haller de yalandan ibaret miydi hep. Geçen gün izledim bir tane, adını bile unuttum, bir sahne var, karakterin yüzü bembeyaz, gözleri dolmuş dolacak böyle, hani…

Perde, Ortak Evrenin Yalnızca Bir Fragmanı mı? Sinemanın Kendi Filmini Bitirememek Hali Hani böyle oturursunuz bir filmin başına öyle büyük beklentileriniz yoktur da, hani insan bir umut eder ya, ne bileyim, bir hikaye başlar sonra o hikaye kendi içinde nefis bir şekilde çözülür biter ve siz dersiniz ki ‘Hah be, tamamdır, bu iş oldu.’ İşte…

Perdenin Hafızası Kimin Elinde? Sinema Arşivi: Bir Kültürel Miras Mezarlığı mı, Yeni Bir Güç Savaşı Alanı mı? Şimdi şöyle bir şey var, hani düşününce, insan hayret ediyor ya da ne bileyim, bir tuhaf oluyor. Film dediğin ne ki? Üç beş görüntü, ses, bir de uyduruk hikaye. Ama ne hikaye! Geçmişi, geleceği, hayalleri, kabusları anlatıyor. Peki…

Yönetmenlerin Sosyal Medya Performansı: Perde Arkası Ne Zaman Sahneye Dönüştü? Ya şimdi bu yönetmenler meselesi var ya kafama takıldı iyice böyle gece rüyamda filan görüyorum hani eskiden yönetmen denince aklıma böyle o karanlık odalarda sigara dumanı içinde demlenen adamlar gelirdi saçları dağınık gözlerinin altı mor torbalı dünya umurunda olmayan ama kafasında bütün evreni kurmuş tiplerdi…

Yani ne bileyim, bir zamandan sonra sinema dediğin şey sadece bir lunapark makinesine mi dönüştü anlamadım ki ben. Hani eskiden vardı ya, filmlerin bir ruhu falan olurdu? İnsanlar oturur, izlerdi, sıkılır mıydın bazen? Evet sıkılırdın canım ne olacak, hayatın kendisi de zaten sıkıcı yanları olan bir şey değil mi, o zamanın da bir kıymeti olurdu…