Yazar: MENDUH BİÇER

Yani ne bileyim artık. Perde gerçekten kime aitmiş bu franchise dedikleri koca devasa makine sinema falan filan denilen şeyde, hani ben anlamıyorum ki, ya da anlamak istemiyorum belki de. Şimdi mesela oturuyorum evde, geçen televizyonda denk geldim, bir şeyler izliyorum hani, yeni mi eski mi belli değil, neyse. Bir kahraman var böyle, üç aşağı beş…

Aman Allah’ım, ne işe yarıyor bu kadar görüntü Allah aşkına? Sabah gözünü açıyorsun, bir ekran, akşam kapatıyorsun başka bir ekran. Ekrana bakarken elinde başka bir ekran; oradan hayatlar akıyor, hikayeler, görüntüler, hepsi birbiriyle yarışıyor hani kim daha çok dikkat çeker diye, sanki bir pazar yeri, her köşe başında bağıran bir satıcı var. Hani bir zamanlar…

Yahu durup durup aynı şeyi söylüyorum, yıllardır dilimde tüy bitti. Sinema dediğin, hele ki bu çağda, bu karmaşanın, bu gürültünün arasında bir ayna olmalıydı değil mi? Yani bir şekilde bizi bize göstermeli, hayatı sorgulatmalı, hatta böyle bazen beynimize şaplak atmalıydı. Ama bakıyorum da son birkaç senedir, hatta belki daha da uzun, ne görüyoruz? Koca koca,…

Sinema Eleştirisi Öldü mü? Beğeni Butonları Estetiğin Mezarı mı Oldu? Şimdi durup da bir sormak lazım kendi kendimize yani ne ara oldu bu işler? Hani ne ara koca koca eleştirmenler filmler üzerine yıllarını vermiş duayenler o derinlikli analizler yapan insanlar aniden sadece yorumcuya döndüler falan. Yani benim kafam almıyor ne yalan söyleyeyim bir film izliyorsun…

Şimdi yine bu hafta da kafayı taktım bu algoritma denen garabetin bizim izleme zevkimize yani bildiğimiz sinema sanatına nasıl bir kazık attığına hani şu sürekli dönüp dolaşıp aynı şeyleri önümüze getiren o bitmek bilmez öneri listelerine filan öyle bir bunaldım ki bazen diyorum ya kapat şu platformu aç klasik bir şey ya da git bir…

O salon yok artık. Yani var aslında da hani böyle ruhu çekilmiş gibi, ne bileyim o bildiğimiz sinema değil gibi bir şey var ya içimde bir süredir. Sanki o büyük, o devasa perdeden yansıyan bir hayal değil de evde, koltuğa yığılmış, ayağımda patlak terlikler, elimde soğuk çay (evet soğumuş çay tadındaki gerçekler dedim kendime defalarca)…

Şimdi durup dururken aklıma ne geldi biliyor musunuz? Geçen televizyonda bir belgesel izliyorum, hani şu böyle dünyanın en bilmem ne hayvanı falan serisi oluyor ya onlardan biriydi. Belgeselde foklar var, bir şekilde miyavlıyorlar falan ama tabii kimse onlara “foklar bu hayvanı temsil etmiyor, miyavlaması yanlış” diye bir kural koymuyor. Ama gel gör ki sinema diye…

Bak şimdi. Şey, sinema dediğimiz şey vardı hani, bir zamanlar böyle sadece oturduğumuz, hikaye dinlediğimiz, ne bileyim bazen ağladığımız bazen güldüğümüz bir yerdi, değil miydi ya? Öyleydi yani ben öyle hatırlıyorum, çocukluğumdan beri. Ama şimdi ne oldu biliyor musun? Geçenlerde bir film izledim işte tam adını da hatırlamıyorum zaten önemli de değil ama sanki koca…

Yahu şimdi… Ne diyeyim ki? Hani şu filmler var ya, hani o her bir karesi, her bir diyalogu, her bir “duygusu” bizim nefesimizle, bizim kanımızla yazılan şeylerdi eskiden. Değil miydi? Yoksa ben mi çok nostaljik oldum birdenbire? Bilgisayarımın ekranına bakıp da böyle, hani o bir zamanlar bize ruh diyen, sanat diyen, insan diyen şeylerin şimdi…

Kolay Tüketilebilir” Sinema ve Düşünen Beyinlerin İnfazı: Neden Zor Filmlerden Kaçıyoruz? Şimdi bakın, hani o malum mesele var ya, eve geliyorsun akşama, kapıyı kapatıp dünyanın bütün pisliğini dışarıda bırakmak istiyorsun ya, o an ne izlersin? Netflix’i açar açmaz karşına çıkan, patlamalı, gürültülü, üç aşağı beş yukarı ne olacağını bildiğin bir aksiyon, ya da ağlak bir…